Rozdział czwarty

Louis starał się wyrzucić wciąż powracający obraz bogatego chłopaka ze swojej głowy, jednak nie ważne jak bardzo się starał, twarz dzieciaka coraz bardziej wtapiała się w jego umysł, zwłaszcza po zobaczeniu go po raz drugi, tego dnia. "Zatop to w alkoholu Tomlinson" pomyślał żądając kolejnego drinka.
            - Chcesz leczyć kaca przez najbliższy tydzień? - Zayn zapytał, głosem ciężkim od gorzały i jeszcze cięższym akcentem. Głupawy uśmieszek błądził na jego ustach. Louis uniósł zadziornie podbródek. W dłoni trzymał kolejną szklankę z wysokoprocentową zawartością. Zanim ktokolwiek zdążył mrugnąć, naczynie było puste, pozostała w nim jedynie cienka warstewka cieczy, chłodzona przez powietrze.
Louis oblizał językiem dolną wargę, żeby ostania kropelka napoju dołączyła do pozostałych, kojąco rozgrzewających od środka jego żołądek i wylądowała na jego dnie razem z  trzema poprzednimi porcjami. 
Skinął głową do Zayna z wesołym uśmiechem, odstawiając pustą szklankę na najbliższy stolik. Ostrożne stawiał kroki na nierównym bruku.

Zayn był miłym facetem. Może odrobinę trudnym w obyciu, ale przynajmniej wiedział jak się bawić. Poznali się kiedy Louis jako nastolatek, usiadł obok niego w pociągu wręcz wymuszając na nim rozmowę. Ojciec Zayna był Pakistańczykiem, pokonał tysiące kilometrów koleją i pieszo, żeby uciec z kraju. W Anglii, ożenił się z majętną, białą kobietą, co wywołało niemały skandal. Wielokrotnie się przeprowadzali, w końcu Zayn odszedł po jednej z awantur. Przed zaciągnięciem się do wojska mieszkał w tanim pokój wynajętym w hotelu Huntingdon.
Z ciemnowłosym chłopakiem łatwo było się dogadać.

Louis wziął głęboki oddech, nabierając wieczornego powietrza. Wiedział że ilość whisky, którą dzisiaj wypił znacznie przewyższała jego ograniczenia. Papierowe lampiony zmieniły się w wirujące gwiazdy, błyszczące na tle czarnego nieba. Pewnie gdyby był mniej pijany takie myśli nie przechodziłyby mu przez głowę.
Kiedy Louis pierwszy raz pojawił się w domu tego dnia, powoli zaczęło docierać do niego, że nie jest już na służbie. Zamknął się w swoim świecie i spędził całe popołudnie na zapoznawaniu się od nowa z atmosferą i kurzem nietkniętego domu, w którym dorastał. Zdawało się jakby wszedł do morza wspomnień. A co dzieje się kiedy wejdziesz w morską głębię? Zanurzasz się. Toniesz. Więc zanurzał się w każdej szklance alkoholu i chował za fasadą sztucznego uśmiechu. Spił się do tego stopnia, że niemal urwał mu się film. Ale wszystko było w porządku, prawda? Będzie dobrze. Musi być.

_____________________________________________

Dobry wieczór. Chciałam, żeby pod tamtym rozdziałem było 20 komentarzy, a jest tylko 8. No cóż, pod tym chyba będzie jeszcze mniej, bo po przeczytaniu można odczuwać ogromny niedosyt, ale nic na to nie poradzę. Wynagrodzę go wam, dodając jutro piąty.

Miłego czytania x