Rozdział pierwszy

Wysiadał z pociągu na znajomy peron, gdy nagły przypływ ulgi ogarnął całe jego ciało. Czuł ciepło rozlewające się w nim od stóp po czubek głowy, wyobrażając sobie przyjacielskie uściski, których nie doświadczy. Powrót z wojny oznaczał uwolnienie się od służby i wszystkich obowiązków. Przeszedł go dreszcz emocji. Opuszczenie zakurzonej pryczy, która była jego domem przez ostatnie kilka lat znaczyło również, że będzie musiał rozpocząć nowe życie w Anglii. Oczywiste było, że nie miał dokąd wrócić po tak długiej nieobecności, ale duma wystarczyła by stępić ból samotności w jego sercu.

Nie miał wpływu na to, że pozbawiono go matki i ojca, którzy powitaliby go po powrocie. Nie miał wpływu na to, że jedyna rodzina jaką posiadał została mu odebrana tak wcześnie.
Życzenia jakie wypowiadał jako jedenastolatek, obserwując przez okno swojej sypialni spadające gwiazdy bezdźwięcznie przecinające niebo, nawet w najmniejszym stopniu nie pokrywały się z jego przyszłością. Louis Tomlinson był samotny i nie istniała na tym świecie rzecz która by to zmieniła.
            - Proszę pana? - cichy głos przerwał jego rozmyślania. Louis obrócił się na pięcie natychmiast stając na baczność przygotowany do odebrania kolejnego rozkazu. Chwila. Był przecież w domu. Powódź bezbrzeżnej ulgi zalała go całkowicie, gdy dotarło do niego, że uwolnił się od uczucia jakby błądził po niekończącej się pętli bez możliwości ucieczki.
            Stał przed nim młody, wysoki chłopak, wyglądający na niewiele młodszego niż Louis. Młodzieniec krył  coś w zaciśniętej pięści.
            - Mogę w czymś pomóc?- Louis spytał uprzejmie. Starał się mówić z szacunkiem, ale dobrze ubrany chłopak wyraźnie wychwycił niegrzeczny ton jego wypowiedzi. Motywowała go zazdrość, czy może ogólna irytacja na otaczający go świat?
            - Um, ja uh...- dzieciak bełkotał przyciskając pięść do klatki piersiowej. Drugą ręką nerwowo bawił się spinkami w klapie swojej skórzanej kurtki. - Upuścił pan coś. - Wyciągnął pięść, odwrócił ją powoli i otworzył, ukazując broszkę, nie większą niż moneta. Louis spojrzał na otwartą dłoń chłopca. Rozpoznał znajomą, na wpół zardzewiałą jaskółkę, którą nosił przy sobie cały czas. Jedyną rzecz jaka utrzymywała go z dala od całkowitej samotności. Mieszanka gniewu i goryczy zmusiła Louisa do wypowiedzenia kolejnych słów.
            - Zatrzymaj ją - rzucił bez zastanowienia robiąc krok w tył, by pokazać że nie chce broszki z powrotem. - Wesołych Świąt.
Chłopak posłał Louisowi radosny półuśmiech i schował broszkę do kieszeni.
- Nawzajem proszę pana - odpowiedział zanim odwrócił się i odszedł do swojej rodziny, prawdopodobnie oczekującej czyjegoś bezpiecznego powrotu do domu.

            - Nawet nie poznałem jego imienia - Louis szepnął do siebie. Ostatni raz spojrzał w kierunku, w którym oddalał się lokaty chłopak zanim kontynuował samotną wędrówkę. Wiedział, że nie ma powodu by szwendać się dłużej bez celu. Udał się tęsknie do obskurnego domu, który niegdyś znał tak dobrze, nie musiał się nawet zastawiać gdzie się skierować by dotrzeć do celu. Louis zauważył, że wszystko było idealnie zachowane przez co na chwilę zwolnił kroku. Podniósł spojrzenie z ulicy pokrytej liśćmi i przyjrzał się domowi uważnie. Czuł jak zalewają go wspomnienia, gromadzą się wypełniając go całego niczym krople deszczu. Otrząsną się zanim zdołały się wydostać.
Wyciągną z kieszeni stary klucz i bez wysiłku przekręcił go w zamku. Kopnięciem zamknął za sobą drzwi. Wrócił do domu. Mimo samotności dzwoniącej w mrocznych korytarzach czuł się tak bezpiecznie i pewnie jak nigdy w ciągu ostatnich dwóch lat.
Wspinał się po schodach co dwa stopnie, tak jak w dzieciństwie. Wpadł w słodką przepaść, jaką wydawało się jego zimne, sztywne łóżko. Nikt przez długi czas nawet nie dotykał pościeli i Louis był pewien, że szeleściła tak samo jak ostatnim razem, kiedy leżał zwinięty w przyjemnym cieple, które zawsze mu zapewniała.
            -Dobranoc- powiedział w przestrzeń. Słowa zawisły nieruchomo w powietrzu, jakby czekały by ktoś je złapał i trzymał mocno w swoich ramionach. I być może Louis pragną tego samego.

_________________________________
Hej kochani! I oto pojawił się pierwszy rozdział! Tak jak już pisałam, jest krótki, więc możecie czuć lekki niedosyt, ale obiecuję, że niedługo się to zmieni. 
Jeśli ktoś jeszcze chciałby być informowany to proszę zostawić swój user w komentarzu w zakładce "Informowani" lub po prostu napisać do mnie na twitterze @sluttylouls.
Proszę, zostawcie po sobie jakieś ślady.

Miłego czytania xx

Ps. Przepraszam za taką małą czcionkę, ale nic nie mogę zrobić żeby była takich rozmiarów jak we wstępie.