Rozdział piąty

- Ta dziewczyna, która teraz szaleje na parkiecie jest w twoim wieku - zagadnęła Thea beztrosko chichocząc. Stała razem z Harrym w mniej zatłoczonym rogu placu, trzymając opiekuńczo zimną szklankę z wodą gazowaną w jeszcze zimniejszych dłoniach. Harry skinął głową lekko roztargniony. Stał na palcach, przeszukując wzrokiem tłum, w poszukiwaniu starszej siostry.

- Naprawdę jest świetna, może odrobinę szalona, ale urocza. - powiedziała lekko naglącym tonem. Wyraźnie oczekiwała, że Harry wykaże się inicjatywą i zakręci się koło jej siostrzenicy.

Oblizał wargi, wpatrując przez dłuższy czas w przestrzeń niewidzącym wzrokiem.

- Dobrze - wychrypiał, głosem, który nie przeszedł do końca mutacji, kiedy otrząsnął się z osłupienia. - Jak jej na imię? Zaproszę ją do tańca...tak sądzę.

- Jak wspaniale, dziękuję Harry. - Thea uśmiechnęła się ciągnąc Harry'ego przez zbiorowisko tańczących, pijących i roześmianych ludzi.

Chłopak schował ręce w kieszeni, stojąc naprzeciw dziewczyny w swoim wieku.
Miała krótkie, włosy w odcieniu ciemnego blondu wymodelowane w schludnego boba. Wyglądała na lekko zmęczoną nocnym szaleństwem, oczy, bardzo podobne do tych Thea'i, lśniły energią i zadowoleniem. Jej nos był mały, symetryczny i lekko zadarty ku górze. Lekki kuksaniec od Thea'i sprawił że Harry stał oko w oko z dziewczyną.

- Harry, przedstawiam ci Florence, moją siostrzenicę. Florence, to Harry, kuzyn Warrena. - Thea przedstawiła ich sobie z wielkim podekscytowaniem w głosie, czując iskierkę sukcesu w sercu.

Ojciec Harry'ego zawsze twierdził, że powinien mieć oczy szeroko otwarte na kobietę, którą kiedyś mógłby nazwać swoją żoną. Odsunął od siebie te uwagi. Nigdy tak na prawdę nie zaprzątał sobie głowy poszukiwaniami dziewczyny, za którą mógłby nieść książki. Nie dlatego, że był leniwy. Nie, nosiłby książki, gdyby był zainteresowany zalecaniem się do dziewczyn w ten sposób. Po prostu nie rozglądał się za "tą jedyną". Mama zawsze powtarzała mu, że będzie wiedział kiedy natrafi na odpowiednią dziewczynę.

Stali niezręcznie przez krótką chwilę, zanim Harry zebrał w sobie wystarczająco odwagi by zaprosić towarzyszkę do tańca, na co dziewczyna zgodziła się z uśmiechem. Zanim się obejrzeli, oboje poruszali biodrami i rytm jakby niekończącej się melodii. Florence, trzymała Harry'ego za rękę pokazując niezdarnemu chłopakowi jak powinien się ruszać.

- Można by pomyśleć że gość taki jak ty zna kroki, szkoda, że jesteś taki sztywny - dziewczyna zachichotała. Zmęczeni zeszli z prowizorycznego parkietu. Harry posłał jej nieśmiały uśmiech i wzruszył ramionami, nie za bardzo wiedział co na to odpowiedzieć. Wsunął ręce z powrotem do kieszeni, chroniąc je przed zimnem. Niemal skostniałymi palcami potarł powierzchnię brożki, teraz praktycznie zamarzniętej we wnętrzu jego płaszcza. Z nagłym przebłyskiem pewności siebie Harry nabrał powietrza do płuc.

- Mogę odprowadzić cię do domu? - był bardziej zaskoczony tym pytaniem niż dziewczyna sącząca ostatnią szklankę wody z kilkoma kroplami whiskey dla smaku. Kiedy na niego spojrzała, dostrzegł w jej oczach nutkę rezerwy. Wzięła ostatni łyk i skinęła głową, przybierając zdystansowany wyraz twarzy.

- Było by miło - Florence uśmiechnęła się lekko, a on skinął w odpowiedzi. Od razu wrócił myślami do słów matki. W nastrojową, grudniową noc Harry odprowadzał dziewczynę do domu. Po raz pierwszy w życiu. Sennym głosem uprzejmie podała mu nazwę ulicy. Niedługo potem dotarli pod dom dziewczyny wyglądający na drogi, jakby otulony płaszczem otaczających go sosen pokrytych śnieżnym pyłem. Harry, jak przystało na dżentelmena, podziękował jej za taniec, a w zamian otrzymał buziaka w policzek. Choć jej pokryte lekko rozmazaną czerwoną szminką usta były spierzchnięte, nadal były powodem lekkiego kołatania w sercu Harry'ego. Podziękował jej po raz kolejny, plącząc się i zacinając zanim popędził biegiem wzdłuż zakurzonej drogi.

Wrócił z powrotem na plac z dławiącym bólem w klatce piersiowej, łapiąc haustami mroźnie powietrze kiedy Gemma wyciągała go z tłumu zasypując milionami pytań o dziewczynę z którą go zauważyła.

Harry odpowiadała monosylabami, po raz pierwszy czując że jego serce puchnie z dumy i ekscytacji. No, może drugi raz, pierwszy był wcześniej tego dnia. Mimo tego że czuł się jak na haju napędzanym przez żywiołowe tańce, hormony i gazowaną wodę, został zaciągnięty do domu i siłą wpędzony do łóżka, do którego dowlókł się z policzkami czerwonymi jak róże i ustami w tym samym odcieniu.

Chłopak leżał utrzymując zaczerwienione, piekące oczy szeroko otwarte, powstrzymując opadające powieki sugerujące mu że powinien je zamknąć. Kościste palce Harry'ego powędrowały do kieszeni płaszcza, rzuconego przy łóżku razem z resztą ubrań, wyjmując z niej wciąż zamarzniętą broszkę.

Jak mógł tak przywiązać się do takiego drobiazgu, który znalazł się w błocie? Harry jeszcze nie uświadomił sobie, że związał się nie z broszką a nieznajomym, którego obraz migotał w jego umyśle jak płomień świecy stojącej na parapecie. Gdyby tylko myśli o nieznajomym można było zdmuchnąć tak łatwo jak płomień świecy.
________________________________________________
Dobry wieczór! Wiem, że rozdział miał być wcześniej, dużo wcześniej, ale kompletnie wyleciało mi to z głowy i źle się z tym czuję. Mam nadzieję, że Wam się spodoba i mi to wybaczycie.
Miłego czytania x