Rozdział drugi

            - Hej! - znajomy głos przeciął powietrze, niwelując chłodną atmosferą wokół. Ulga wypełniła Harry'ego jak ciepły letni deszcz, zmywając przy tym wszelkie zmartwienia. Nawiązał kontakt wzrokowy z wielkim mężczyzną. Zasalutował mu z uśmiechem ukazującym więcej niż tylko oddanie.
Harry poczuł ulgę w piersi. Wypuścił oddech, który nieświadomie wstrzymywał przez co z jego spierzchniętych ust wydobyła się chmurka pary. Stanowczy dźwięk wojskowych butów na grubym obcasie, stąpających po nierównej kostce brukowej, wzniecił w nim ekscytację w czystej postaci rozchodzącą się w jego żyłach kiedy jego kuzyn rozpędził się, by w jak najszybszym tempie dotrzeć do rodziny. Harry rozkojarzony potarł kciukiem zimny metal broszki znajdującej się w kieszeni jego płaszcza, niemal odrywając stopy od ziemi żeby przywitać Warrena. Kuzyn stał się znacznie silniejszy, postawniejszy i dużo smutniejszy od czasu, gdy ostatnio był w domu. Minęły trze lata odkąd Harry go widział. Po jasnym blasku, niegdyś dzień w dzień obecnym w jego piwnych oczach  pozostało jedynie wyblakłe wspomnienie. Zastąpił go nowy, srogi wyraz, będący odbiciem tego, czego doświadczył. Obdarte ubrania opinały się na nim, ukazując niedawno wyrzeźbione mięśnie.

Zanim Harry mógł sięgnąć do swojego kuzyna, został odepchnięty na bok przez kogoś pędzącego w jego stronę jak wicher. Chłopak złapał równowagę i spojrzał w górę i zobaczył Warrena trzymającego w ramionach swoją żonę Theę. W obojgu można było wyczuć jakby elektryczną iskrę ulgi i namiętności, gdy dotykali się po raz pierwszy w ciągu 1095 dni.

Thea była drobną, ruchliwą kobietą, ważyła niewiele więcej niż 100 funtów (około 50 kg), ale jednocześnie przypominała panterę, a ciemne mahoniowe włosy zdawały się to podkreślać. Zawsze wyglądała schludnie i nienagannie. Jasna niebieska sukienka, pożyczona kiedyś od ciotki Harry'ego na jedną z uroczystych kolacji idealnie układała się na jej ciele. Warren ciągle powtarzał jak bardzo uwielbiał kiedy ją nosiła.
            - Ta sukienka wydobywa blask z twoich oczu. - miał rację. Thea miała brązowe oczy. Tak ciemne, że czasami wręcz nie można było dostrzec granicy między źrenicami a tęczówkami. Jednak łagodność z jaką błyszczały, odzwierciedlała miłość z którą patrzyli na siebie nawzajem. I właśnie wtedy oboje wyglądali najpiękniej.
Thea przywodziła na myśl zgrabną porcelanową laleczkę. Delikatną i lekką. Mogło się zdawać że Warren uszkodzi ją w silnym uścisku. Miała jaśniejącą, gładką i mlecznobiałą skórę, wszystko w jej wyglądzie zdawało się idealnie do siebie pasować. Była uosobieniem drapieżnego piękna, czegoś co wielu mężczyzn uważało za niesamowicie atrakcyjne. Harry musiał to przyznać.

Harry kopnął kamyk czubkiem buta, kiedy podniósł wzrok napotkał parę całującą się bezwstydnie na środku stacji kolejowej. Zachichotał kiedy wokół namiętnej pary zebrał się niewielki tłumek gapiów. Odsuwając się od sfrustrowanej Thei, znajomy błysk zagościł w oczach Warrena. To Thea była powodem jego występowania wcześniej i tylko ona mogła przywrócić go z powrotem. Kobieta opuściła ręce wzdłuż boków, kiedy jej ukochany zobaczył resztę rodziny. Stali niedaleko, szanując jego pragnienie powitania żony.
- Idź - szepnęła mu do ucha - stęsknili się za tobą.

Uśmiech formował się powoli na twarzy Harry'ego, kiedy niespodziewanie poczuł ciężar ogromnego mężczyzny. Siła jego uścisku była jak klej. Wiązała ich razem kiedy świat próbował rozerwać ich na strzępy. Jakby ziemia waliła się wokół nich. Fakt że Warren wrócił bezpiecznie do domu, był przyjaznym przypomnieniem , że rodzina Harry'ego ponownie była razem. Stare zmartwienia zostały zniesione z ich ramion, a łzy radości napłynęły do oczu każdego z nich. Przez minutę trwali w ciszy, po prostu się przytulając. To było potwierdzenie że od teraz rodzina Stylesów poradzi sobie znakomicie.

___________________________
Hej kochani. Nie będę się zbytnio rozpisywała. Nadal nic się nie dzieje, chłopcy się za bardzo nie znają i to się zbyt szybko nie zmieni, ale proszę uzbrójcie się w cierpliwość.  
Chciałabym zobaczyć więcej komentarzy niż tylko 11, bo dzięki nim też rozdziały będą szybciej dodawane. Więc jeśli już przeczytaliście to proszę zostawcie coś po sobie, nawet króciutki komentarz, byleby był. Trzeci rozdział mam zamiar dodać jutro.
Jeśli ktoś jeszcze chciałby być informowany to proszę zostawić swój user w komentarzu w zakładce "Informowani" lub po prostu napisać do mnie na twitterze @sluttylouls.
Miłego wieczoru xx